Er heerst een hardnekkig misverstand dat je als zestigplusser alleen nog in groepsverband met een georganiseerde busreis mee zou moeten, of dat je voor comfort een enorme ‘liner’ nodig hebt. Na mijn pensioen als technicus stond ik op een kruispunt: thuis blijven zitten of de wereld intrekken. Ik koos voor dat laatste. Een compacte buscamper werd mijn ticket naar een vrijheid die ik in de veertig jaar daarvoor nooit heb gekend.
Het alleen reizen op latere leeftijd wordt vaak met een mengeling van bewondering en bezorgdheid bekeken. “Vind je dat niet eng?” of “Wat als er onderweg iets mechanisch kapot gaat?” zijn vragen die ik wekelijks krijg. Mijn nuchtere antwoord is altijd hetzelfde: in een kleine camper ben je nooit echt alleen, en met een beetje technisch basisinzicht is er geen probleem dat je niet zelf kunt oplossen. De overstap naar een kleiner voertuig was de slimste zet die ik ooit heb gedaan.
De kracht van compact: minder is werkelijk meer
Onderzoek onder ervaren camperaars van boven de zestig wees uit dat de grootste drempel om op pad te gaan de angst is voor het manoeuvreren met een groot voertuig. In 2026 zijn de wegen in Zuid-Europa er niet breder op geworden. Door te kiezen voor een compacte bus — denk aan een verlengde Volkswagen of een korte Fiat Ducato — verdwijnt die stress volledig. Je parkeert moeiteloos bij de lokale supermarkt en draait eenvoudig om op een smal bergweggetje waar de grote witte reuzen hopeloos vastlopen.
Als technicus waardeer ik de eenvoud van een compact systeem. Je hebt simpelweg minder componenten die kapot kunnen gaan. Je accu’s laden sneller op via de dynamo, de verwarming heeft het kleine interieur in vijf minuten warm en het onderhoud is overzichtelijk. Die wendbaarheid geeft een gevoel van controle over je eigen reis dat je in een grote camper vaak mist.
De sociale hack van de solo-reiziger
Wat ik pas echt ontdekte toen ik alleen op pad ging, is dat een kleine camper als een magneet werkt voor contact. Wanneer je met een enorme camper een terrein oprijdt, blijf je vaak in je eigen bubbel van luxe. Met een bescheiden, nuchter busje is de drempel voor anderen veel lager. Mensen spreken je sneller aan en je maakt sneller deel uit van de gemeenschap van ‘echte’ reizigers die wars zijn van dure campings of ‘glamping’.
Alleen reizen betekent absoluut niet dat je eenzaam bent; het betekent dat je de regie volledig in eigen hand hebt. Als ik om zes uur ’s ochtends wil vertrekken om de zonsopgang te zien, dan doe ik dat. Heb ik zin om drie dagen op dezelfde plek te blijven staan omdat de bakker daar zulke goede broodjes heeft? Niemand die tegenstribbelt. Die vorm van autonomie geeft je als zestiger een enorme mentale boost. Je bewijst aan jezelf dat je de wereld nog prima in je eentje aankunt.
Praktische tips voor de onafhankelijke zestiger
Als je de stap overweegt om alleen op reis te gaan, is een goede voorbereiding het halve werk. Het gaat niet om dure gadgets, maar om slimme keuzes die je veiligheid en gemak vergroten. Ik heb een lijstje opgebouwd van zaken die voor mij onmisbaar zijn:
- Technisch basisbeheer: Zorg dat je weet hoe je een wiel verwisselt en vloeistoffen peilt. Zelfvertrouwen begint onder de motorkap.
- De Action-veiligheidsset: Een paar simpele magnetische raam-alarmen van de Action kosten een paar euro, maar geven een enorme rust in je hoofd tijdens de nacht.
- Compacte indeling: Richt je bus zo in dat je niet hoeft te klimmen. Alles moet binnen handbereik zijn; een uitschuifbare lade bespaart je rug bij het koken.
- Communicatie: Zorg in 2026 voor een betrouwbare Europese simkaart. De vrijheid is groot, maar het thuisfront moet je kunnen bereiken.
- Gereedschapskistje: Neem een nuchtere set mee; een multimeter, ty-raps en ducttape van de Gamma redden 90% van je vakantieperikelen.
De horizon is dichterbij dan je denkt
Alleen reizen met een kleine camper heeft mijn perspectief op ouder worden volledig gekanteld. Ik zie de wereld niet meer door een televisiebeeld, maar door mijn eigen voorruit. Het heeft me geleerd dat bezit minder belangrijk is dan de ervaring van de weg, en dat je voor echte vrijheid geen fortuin nodig hebt.
Het leven stopt niet bij je pensioen; voor mij begon het toen pas echt. De wereld is veel te mooi om alleen vanaf de bank te bekijken, zeker als je de sleutels van je eigen vrijheid gewoon in je zak hebt zitten.